เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 454
บทที่ 453
“ผะ...ผมไม่รู้ ผมไม่รู้จริง ๆ ครับ!”
เมื่อภาพในลานบ้านปรากฏต่อสายตา ท่านอ๋องมู่ก็ตกใจจนหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง ขนสีเหลืองเริ่มผุดขึ้นมาให้เห็นรำไร
เมื่อเทียบกับความผิดพลาดในการต้อนรับหรือการจัดการที่มีช่องโหว่ สิ่งที่เขากลัวยิ่งกว่าคือการถูกผู้มีพระคุณเข้าใจผิด คิดว่าเขาเป็นไส้ศึกที่ร่วมมือกันระหว่างคนในกับคนนอก
เขาขอการแต่งตั้งรับรองสถานะจากหลี่จุยหย่วน หากหลี่จุยหย่วนปฏิเสธเขา เขาก็จะต้องกลับไปเป็น ‘มัน’ อีกครั้ง
หลี่จุยหย่วนมองไปที่ท่านอ๋องมู่แล้วเอ่ยขึ้น “ตอนนี้คุณกลับลี่เจียงได้แล้ว”
เสียง “ตุ้บ” ดังขึ้น ท่านอ๋องมู่คุกเข่าหมอบกราบลงตรงหน้าหลี่จุยหย่วน โขกศีรษะไม่หยุด เส้นผมสีดำเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลือง กลิ่นอายปีศาจบนตัวค่อย ๆ แผ่กระจายออกมา
หลี่จุยหย่วน “ถ้าฉันไม่เชื่อใจคุณ ฉันคงไม่ปล่อยให้คุณไป และคุณก็คงไปไม่ได้หรอก”
เมื่อท่านอ๋องมู่ได้ยินคำนี้ กลิ่นอายปีศาจบนร่างก็ชะงักงัน เส้นผมที่กำลังเหี่ยวเหลืองก็หยุดลง