เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 450
บทที่ 449
หลินซูโหย่วชักมือกลับ ดึงเฉินจิ้งลุกขึ้นมาจากพื้น
เฉินจิ้งมองดูบาดแผลตรงหน้าอกของหลินซูโหย่วที่ถูกกรงเล็บของตนแทงเข้าไป รู้สึกผิดอย่างยิ่ง "พี่อาโหย่ว ขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ"
หลินซูโหย่ว "ไม่เป็นไร บาดแผลเล็กน้อย คอนายไม่เป็นไรใช่ไหม"
บนคอของเฉินจิ้งมีขนหมาป่าสีขาวคอยปกป้องคุ้มกันอยู่ เขาสูดหายใจลึก สลายร่างอสูร ตรงคอแค่มีรอยแดง ยังไม่ถึงขั้นฟกช้ำดำเขียวเลยด้วยซ้ำ
"พี่อาโหย่ว ผมขนหนา ไม่เป็นไรครับ"
จ้าวอี้รู้ดี นี่เป็นเพราะอาโหย่วใช้มือเปล่าๆ ล้วนๆ ส่วนเฉินจิ้งหลังกลายร่างอสูรแล้ว กรงเล็บแหลมคมก็คืออาวุธที่ดีที่สุดของเขา
หากอาโหย่วมีกระบองทองเหลืองอยู่ในมือ ภายใต้สถานการณ์เมื่อครู่ สิ่งที่รอคอยอาจิ้งอยู่ก็คือการถูกทุบตีสั่งสอนอย่างบ้าคลั่งเป็นชุด
ความเร็วสู้ไม่ได้ พละกำลังสัมบูรณ์ก็สู้ไม่ได้ เหลือเพียงแค่ความหนังเหนียวทนทาน ย่อมไร้ความหมายไปโดยปริยาย