เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 441
ยามโพล้เพล้ในปลายฤดูใบไม้ร่วง คล้ายดั่งห้องลีลาศซอมซ่อแห่งนั้น มีเสน่ห์ชวนให้หวนรำลึกอยู่บ้าง ทว่ากลิ่นควันบุหรี่ข้างในกลับรมจนนายอยากจะวิ่งหนีออกไป
หลี่ซานเจียงสูดจมูกฟุดฟิด สองมือล้วงกระเป๋า เร่งฝีเท้าเดินกลับบ้าน ไม่เลียนแบบท่าทางเลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้านมาตรวจงานอีกต่อไป
อากาศนี้ บทจะลดอุณหภูมิลงก็ลดลงฮวบฮาบ
หลีฮวากำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว หลี่ซานเจียงเดินผ่านจึงตะโกนหยอกล้อเข้าไปข้างใน:
“ฮวาโหวเอ๋ย วันนี้อย่าลืมพาลูกชายเอ็งกลับไปด้วยอีกล่ะ”
“วางใจเถอะค่ะลุงซานเจียง ไม่ลืมหรอก ลูกชายฉันนอนเล่นอยู่ในห้องชั้นสองเรียบร้อยดีค่ะ ฮิๆ”
หลี่ซานเจียงเดินเข้าห้องโถง หางตาก็เหลือบไปเห็นเจ้าดำในคอกหมาดูเหมือนจะขาวขึ้นมาหน่อย
หยุดฝีเท้าเพ่งมองดู ถึงได้พบว่าเปิ้นเปิ้นกำลังนอนหลับอุตุอยู่ในคอกหมา
เด็กคนนี้ ก็ไม่รู้ว่าวันนี้แอบไปซนที่ไหนมา ตัวเลอะเทอะมอมแมมขนาดนี้ เต็มไปด้วยโคลน