เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 437
“อืม พี่ พี่รีบดูสิ!”
“ดูอะไร กำลังนับเงินให้แกอยู่นี่ไง แบ่งตามวิธีที่ตกลงกันไว้ แต่ต้องหักค่าของออกมาก่อนนะ”
“พี่ ดูสิ พี่รีบดูเร็วเข้า”
“แกจะเพ้อเจ้ออะไรของแก... นี่มันตัวอะไรกัน”
เดิมทีภายในโรงงานเพียงแค่โล่งกว้าง นอกจากหน้าต่างทั้งสองฝั่งบนหลังคาที่เสียหายไปบ้างแล้ว ก็ไม่ได้ถือว่าทรุดโทรมอะไรมากมาย
ทว่าในเวลานี้ ร่องรอยความเน่าเปื่อยผุพังจากการกัดกร่อนของกาลเวลา กำลังแผ่ขยายออกไปทีละก้าว
รอยแตกร้าวบนพื้นปูนซีเมนต์ขยายตัวไม่หยุด คำขวัญบนกำแพงร่วงกราวลงมาต่อเนื่อง ตะไคร่น้ำเก่าแก่บนหลังคาเติบโตอย่างบ้าคลั่ง กระทั่งแสงแดดที่ส่องเข้ามาที่นี่หลังฝนหยุดตก ก็ยังเริ่มหมองคล้ำและค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลืองสลัว
ภาพเหตุการณ์เช่นนี้ ทำให้คนคิดไปเองโดยไม่รู้ตัวว่าอยู่ในความฝัน แต่พวกเขาก็มั่นใจยิ่งนักว่า ตั้งแต่จำความได้ในชาตินี้ ไม่เคยฝันได้สมจริงและละเอียดลออขนาดนี้มาก่อนเลย
เด็กหญิงในชุดกระโปรงสีขาวคนหนึ่ง ก้าวเดินเข้ามาอย่างช้าๆ