เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 415
หลินซูโหย่วรีบยื่นมือออกไปคว้าจับร่มคันนั้นไว้ในทันที หมายจะกระชากมันออกจากมือของพี่ปิน บาดแผลเนื้อฉีกหนังเปิดเล็กๆ น้อยๆ สำหรับพวกเขาก็นับเป็นเรื่องธรรมดาสามัญอยู่แล้ว
ทว่า เมื่ออาโหย่วพยายามออกแรง เขาก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่า หนามแหลมคมนี้ไม่เพียงแทงลึกเข้าไปในเนื้อและเลือดที่มือขวาของพี่ปินเท่านั้น แต่ยังฝังลึกเข้าไปในกระดูกมือของพี่ปินอีกด้วย
หลินซูโหย่วไม่กล้าออกแรงต่อไป เขากลัวเหลือเกินว่าหากออกแรงเต็มที่ จะทำให้มือของพี่ปินกลายเป็น ‘ตีนไก่ถอดกระดูก’ ไปเสียก่อน
รุ่นเซิงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเดินป่า ตั้งใจจะหยิบหัวพลั่วแม่น้ำฮวงโหออกมา ขอเพียงเสี่ยวหย่วนออกคำสั่งแม้แต่คำเดียว เขาจะตัดขาดความเสียหายทันทีโดยไม่ลังเล สับมือขวาของถันเหวินปินทิ้งเสีย
หลี่จุยหย่วน: “พาตัวไป ขึ้นรถ”
ถันเหวินปินถูกพาตัวขึ้นรถ
หลินซูโหย่วสตาร์ทรถ หลี่จุยหย่วนที่นั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับยื่นนิ้วชี้ทิศทาง ส่งสัญญาณให้อาโหย่วขับรถไปทางนั้น ตอนขามาเคยเห็นอยู่ ที่นั่นมีสวนสาธารณะที่อยู่ในช่วงหยุดพักการก่อสร้างอยู่แห่งหนึ่ง
บนเบาะหลัง ถันเหวินปินมีอาการชักกระตุกไม่หยุด ดวงตาของเขาปรากฏเป็นเนตรงู ทว่าคราวนี้ กระทั่งเนตรงูก็กำลังถูกความมืดมิดย้อมทับอย่างต่อเนื่อง
มือของรุ่นเซิงกดแขนของถันเหวินปินไว้ ป้องกันไม่ให้เขาเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน จนกระทบต่อการขับรถ