เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 399
หลี่จุยหย่วนเดินลงมาจากชั้นบน ในช่วงเวลาเพียงชั่วครู่นี้ ความมืดก็ได้เอ่อล้นขึ้นมาบนลานหน้าบ้าน บีบกระชั้นชิดเข้ามาถึงประตูใหญ่ของห้องรับแขกแล้ว
เสี่ยวเฮยยืนอยู่หน้าประตู แลบลิ้นหอบหายใจใส่หลี่จุยหย่วน หางที่ไร้ขนและขาดไปครึ่งท่อนด้านหลังของมัน ส่ายไปมาอย่างกระตือรือร้นยิ่งนัก
สภาพของมันในเวลานี้ อธิบายได้อย่างลึกซึ้งว่า การที่มันสามารถกลับมาที่นี่ได้นั้น ต้องยากลำบากเพียงใด
เสี่ยวเฮยยื่นหัวเข้ามา อยากจะขอให้ลูบหัวสักหน่อย หลี่จุยหย่วนเบี่ยงมือหลบไป
บนหัวของมันเลือดเนื้อเละเทะ การสัมผัสที่ออกแรงเพียงเล็กน้อย ล้วนอาจฉีกทึ้งเนื้อหนังผืนใหญ่ออกมาติดมือได้ทั้งสิ้น
แม้ที่นี่จะเป็น 'โลก' จอมปลอม แต่ความเจ็บปวดเป็นของจริง และบาดแผลก็เป็นของจริงเช่นกัน
"ฉันจะไม่ตาย และแกก็จะไม่ตายเหมือนกัน"
หลี่จุยหย่วนหยิบสายจูงขึ้นมา กำไว้ในมือ
เสี่ยวเฮยหันหลัง นำพาเด็กหนุ่มที่อยู่เบื้องหลัง ก้าวเข้าสู่ความมืดมิดผืนนี้