เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 391
เฉินซีเยวียนยืนอยู่บนลานหน้าบ้านของหลี่ซานเจียง แล้วค่อยๆ กวาดสายตามองไปรอบด้าน
ลมแรงที่เริ่มพัดกระหน่ำ พัดพาเส้นผมของเธอให้พลิ้วไหว และพัดจนเห็นทรวดทรงของเรือนร่าง
สถานที่แห่งหนึ่ง สิ่งที่ทำให้คนเราอาลัยอาวรณ์ได้อย่างแท้จริง มิใช่ทิวทัศน์ของมัน หากแต่เป็นผู้คนที่อยู่ที่นี่
เธอกำลังพยายามมองใบหน้าของพวกเขาทุกคนอย่างตั้งใจ อยากจะจดจำน้ำเสียงและรอยยิ้มของพวกเขาไว้ในสมองของตนตลอดไป
เธอขมวดคิ้ว รู้สึกสงสัยอยู่บ้าง
ความรู้สึกอำลาอาลัยอันหนักอึ้งอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยนี้ แท้จริงแล้วมันคืออะไรกันแน่
เพียงเพราะการขึ้นรางวัลของท่านปู่หลี่เกิดปัญหาจนทำให้กำหนดการต้องเลื่อนออกไป ส่วนตนเองก็เพราะสุขภาพของปู่เกิดปัญหาขึ้นกะทันหันจึงจำต้องรีบกลับไป
รอให้ตนกลับไปถึงตระกูลเฉิน อาการของปู่ดีขึ้นแล้ว ก็ยังสามารถชวนน้องชายตัวน้อยและพวกพ้องมาเที่ยวไหหลำต่อได้
หากอาการของปู่ไม่ดีขึ้น ดูเหมือนเหตุผลที่จะชวนน้องชายตัวน้อยมาเที่ยวไหหลำยิ่งมีน้ำหนักแน่นหนาขึ้นไปอีก