เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 390
บทที่ 389
“ข้ากะว่าจะช่วยชีวิตคน ใครจะไปรู้ว่าดันวางยาพิษเขาจนตาย
ตอนนั้นก็กลัวเหมือนกันนะ คนเป็นๆ เอามาไว้ในบ้านยังพอทำเนา แต่คนตายเอามาค้างไว้ในบ้านมันจะกลายเป็นเรื่องที่ต่อให้มีปากก็แก้ตัวไม่หลุด ก็เลยคิดว่าต้องรีบจัดการคนให้เรียบร้อย
ข้าก็เลยล้างเนื้อล้างตัว เช็ดคราบสิ่งสกปรกให้ จัดแจงให้เรียบร้อย
โลงศพยุคนั้นน่ะไม่มีปัญญาซื้อหรอก ก็เอาเสื่อฟางผุๆ ผืนที่ข้าใช้ปูนอนเองนั่นแหละ มาห่อร่างมันม้วนๆ เข้า แล้วผูกเงื่อนเชือกมัดไว้
จะเอาไปฝังส่งเดชข้างนอก ก็กลัวจะเอิกเกริกเกินไป แถมยังกังวลว่าวันไหนจะถูกคนขุดคุ้ยขึ้นมา ก็เลยตัดใจหักดิบ เอาไปฝังไว้ในสุสานบรรพบุรุษตระกูลหลี่ของเราเสียเลย
เฮ้อ ตอนนั้นข้อแรกคือไม่เข้าใจธรรมเนียมขั้นตอนการลงหลุมศพ ข้อสองคือรีบร้อน ในใจลนลานตื่นตระหนก คิดแค่อยากจะรีบฝังให้เสร็จๆ ไป ก็เลยเลือกเอาทำเลตรงกลางที่ขุดดินง่ายตรงนี้ ฝังร่างเขาลงไป
ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้ตรงนี้มันยุบลงไป ปู่ทวดอย่างข้าก็ลืมเรื่องนี้ไปสนิทใจแล้วจริงๆ
พอนึกถึงตอนนี้ ก็รู้สึกติดค้างต่อพี่ชายคนนี้อยู่บ้างเหมือนกัน”