เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 383
ขบวนออกเดินทาง ก้าวเดินตัดผ่านตำบลไปก่อน
เดินผ่านหน้าร้านที่รับฝากขาย "รูปแกะสลักไม้โจวยวิ๋นยวิ๋น" เมื่อครู่นี้
เถ้าแก่ถือถ้วยชาด้วยมือขวา มือซ้ายคีบบุหรี่ นั่งรับแดดอุ่นๆ อยู่บนธรณีประตูอย่างสบายอารมณ์
ดูท่าทางแล้ว หลังจากเสร็จสิ้นการค้าที่ได้กำไรมาเปล่าๆ แบบนี้ อารมณ์คงจะเบิกบานไม่น้อย
พอเห็นหลินซูโหย่วกับถันเหวินปินเดินย้อนกลับมาอีกครั้ง เถ้าแก่ก็เอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น ใช้สำเนียงท้องถิ่นปนเปกับภาษาจีนกลางเล็กน้อย
ความหมายโดยรวมคือถามว่าจะทิ้งช่องทางติดต่อไว้ไหม วันหน้าถ้ามีของดีๆ เข้ามาค่อยแวะมาดูใหม่
ถันเหวินปินเดินเข้าไปยื่นบุหรี่ให้เถ้าแก่มวนหนึ่ง เถ้าแก่เองก็แจกบุหรี่ให้ถันเหวินปินมวนหนึ่งเช่นกัน ทั้งสองคนต่างเหน็บบุหรี่ไว้ที่ใบหู แลกเปลี่ยนเบอร์ติดต่อกันไว้
เฉินซีเยวียนกลับเอ่ยถามหลินซูโหย่วด้วยความสงสัย ไม่ใช่ว่าจ้าวอี้คนนั้นสนิทกับอาโหย่วที่สุดหรอกหรือ ทำไมเขาถึงแกะสลักเป็นโจวยวิ๋นยวิ๋นแทนที่จะเป็นเฉินหลินล่ะ?
หลินซูโหย่วเงียบขรึม