เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 372
บทที่ 372
ลำธารสายเดิมที่คุ้นตา ต้นไม้ต้นเดิมที่คุ้นเคย รวมถึงองศาการหักเลี้ยวพวงมาลัยอันคุ้นเคยทุกครั้งที่เลี้ยวจากถนนประจำหมู่บ้านเข้าสู่ทางเดินสายเล็กๆ เพื่อมุ่งหน้ากลับบ้าน ในช่วงแรกๆ ทางเดินสายเล็กนี้เป็นเพียงทางดิน ยามมีรถแล่นเข้ามาก็ขับเข้าไปไม่ได้ ทั้งยังจอดขวางถนนประจำหมู่บ้านไม่ได้ จึงทำได้เพียงเบียดทับแปลงนาไปส่วนหนึ่งเพื่อหลบทางให้ตัวรถเข้าไปได้ครึ่งคัน
หลังจากพวกเด็กๆ ซื้อรถกระบะสีเหลืองคันเล็กมา หลี่ซานเจียงก็ยอมควักเงินซื้อหินก้อนใหญ่มา จากนั้นจึงเกณฑ์ลุงฉินกับเซียงซ่านสองแรงงานชายมาช่วยกันขยายทางเดินสายเล็กให้กว้างขึ้น ทำเป็นถนนกรวดหิน
นับแต่นั้นเป็นต้นมา รถก็สามารถแล่นเข้ามาได้โดยตรง แล่นยาวขึ้นมาจนถึงลานหน้าบ้าน
เมื่อเร็วๆ นี้ หลี่ซานเจียงกำลังคิดใคร่ครวญอยากจะเปลี่ยนถนนกรวดหินนี้ให้เป็นถนนคอนกรีต
สาเหตุที่ตอนนี้ยังไม่ได้ลงมือทำ เป็นเพราะได้ยินผู้ใหญ่บ้านบอกว่า ทางเทศบาลตำบลกำลังจะจัดสรรงบประมาณมาทำถนนคอนกรีตเชื่อมระหว่างหมู่บ้านในเร็วๆ นี้ ถึงตอนนั้นตนก็จะได้อาศัยจังหวะนั้นเทคอนกรีตทำทางเดินเข้าบ้านของตนไปพร้อมกันเสียเลย
การจะทำทางของตนเองย่อมไม่มีทางได้ทำฟรีๆ ต้องออกค่าวัสดุเอง พ่วงด้วยการแจกบุหรี่สักซอง เลี้ยงสุราอาหารสักมื้อแก่คนงานทำทาง ทว่าทั้งคนงานและเครื่องจักรล้วนมีพร้อมอยู่แล้ว อย่างไรเสียก็ยังนับว่าคุ้มค่าอยู่ดี
ถันเหวินปินขับรถขึ้นมาจอดบนลานบ้าน หลังจากทุกคนลงจากรถ ก็เผยรอยยิ้มออกมาในทันที