เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 371
บทที่ 371
เฉินซีเยวียนก้าวย่างด้วยฝีเท้าอันร่าเริงเบาสบาย มุ่งหน้าตรงไปยังป่าท้อผืนนั้น
ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าจากการเดินทาง ถูกสายลมที่พัดผ่านทุ่งนาสองข้างทางบดขยี้จนแหลกสลาย หัวใจพลันล่องลอยหมุนวนไปพร้อมกับดอกแดนดิไลออน
ในสมองของแม่นางเฉิน เริ่มคิดคำนวณไว้เสร็จสรรพแล้วว่า ประเดี๋ยวพอเจอน้องชายตัวน้อยกับพวกพ้องแล้ว ตนจะกระโดดพรวดพราดออกไปพลางตะโกนว่า
"แต่นแต้นแต๊น~~~"
หรือว่าจะเปิดอาณาเขตแล้วค่อยๆ ย่องเข้าไปเงียบๆ เข้าไปข้างหลังน้องชายตัวน้อยอย่างไร้สุ้มเสียง แล้วใช้สองมือปิดตาน้องชายตัวน้อยไว้
"ฮ่าๆ ทายสิว่าข้าคือใคร!"
น้องชายตัวน้อย นึกไม่ถึงล่ะสิ?
พี่สาวอย่างข้าฉลาดปราดเปรื่องขนาดนี้ เจ้าคิดว่าเจ้าไม่ยอมบอกที่อยู่ แล้วพี่สาวอย่างข้าจะหาประตูบ้านไม่เจออย่างนั้นหรือ