เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 367
สายฝนหยุดตกแล้ว
ฝนระลอกนี้ได้ชะล้างกลิ่นคาวเลือดและความเคียดแค้นภายในคฤหาสน์บรรพบุรุษตระกูลอวี๋ไปจนหมดสิ้น แม้แต่อากาศก็ยังสดชื่นขึ้นมาก
แม่หมอยวีหันหน้าไปมองนอกประตูใหญ่ของตระกูลอวี๋
ก่อนหน้านี้มังกรปฐพีแหวกว่าย เส้นทางเข้าออกที่นี่จึงพังทลายลงแล้ว
แม่หมอยวีอดทอดถอนใจไม่ได้ "เฮ้อ พวกเขาไม่เหลือรอดแล้ว"
ในบรรดาคนที่ถูกฝังทั้งเป็นนั้น มีสหายเก่าของเธออยู่ไม่น้อย สองสามวันก่อนตอนเจอกันในตัวเมืองลั่วหยาง ยังเขม่นใส่กัน ประลองฝีมือกันไปไม่กี่กระบวนท่า และร่ำสุราด้วยกันไปหลายรอบ
สวีเฟิงจือตบต้นขา ไม่ใส่ใจพลางพูดว่า:
"นี่มันสมควรแล้วไม่ใช่รึ ธรณีประตูราชามังกร คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไปได้รึไง?
อ้างธงมาช่วยกอบกู้ตระกูลอวี๋ ยกย่องตัวเองว่าเป็นธรรมะแห่งยุทธภพ แต่ลับหลังทั้งฉกทั้งฉวย เรื่องนั้นยังพอหลับตาข้างลืมตาข้างได้