เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 363
หลี่จุยหย่วนเดินไปที่หน้าศิลาจารึก ยื่นมือออกไปลูบขอบศิลาจารึก เคล็ดวิชาเพ่งไออัปมงคลตระกูลหลิวไหลเวียนอยู่ที่ปลายนิ้วอย่างช้าๆ
ในบรรดาราชามังกรทุกยุคสมัย หลิวชิงเฉิงน่าจะจัดอยู่ในประเภทที่แหกคอกนอกรีตมากกว่าใคร
เธอไม่ยอมรับการผูกมัดจากตระกูล ทั้งไม่สนใจสายตาของคนในยุทธภพและคำวิจารณ์ในประวัติศาสตร์ กระทั่งเธออาจจะไม่แยแสแม้แต่ดวงตาคู่นั้นที่อยู่เหนือศีรษะ
ยิ่งไปกว่านั้น จากปลาตัวใหญ่ใต้เขาหวงซานก็สามารถมองออกได้ว่า หลิวชิงเฉิง มีความสะเพร่าไม่รอบคอบอยู่บ้างไม่มากก็น้อย
ยังดีที่เธอแค่ทำเรื่องที่ไม่ควรทำตามความเข้าใจอันเป็นธรรมเนียมปฏิบัติ แต่เรื่องที่ควรทำเธอก็ไม่เคยละเลยแม้แต่น้อย หน้าที่ของราชามังกร เธอก็แบกรับไว้เช่นกัน
"ฉันเข้าใจการแก้แค้นของท่าน..."
สิ้นเสียงพูด เด็กหนุ่มก็รู้สึกถึงความเย็นชุ่มชื้นสายหนึ่งที่ปลายนิ้ว ทำให้รู้สึกสบายตัวยิ่งนัก
ท่วงทำนองกระบี่ที่หลงเหลืออยู่บนศิลาจารึก สัมผัสได้ถึง 'คนตระกูลหลิว' จึงเกิดความใกล้ชิดสนิทสนมขึ้นมาโดยธรรมชาติ
"แต่วิธีการแก้แค้นของท่าน มันยังใจร้อนเกินไป..."