เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 347
ไป๋เฮ่อเจินจวินบิดขี้เกียจยกใหญ่ ตัวเขาเมื่อครู่นี้ ราวกับนักชิมที่เปิดหอยนางรมสดใหม่อวบอ้วนรวดเดียวสามตัว ในเวลานี้จึงมีสีหน้าอิ่มเอมเปรมปรีดิ์
การปรนเปรอเช่นนี้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่ได้เพลิดเพลิน สองขุนพลเจิงสุ่น ไม่มีวาสนาได้ลิ้มรสเช่นนี้หรอก
ก็แค่ไม่กล้าทำตัวซุกซนต่อหน้าท่านผู้นั้น มิเช่นนั้นไป๋เฮ่อคงอยากจะขอยืมการ์ดสามชุดนั้นมา เพื่อเรียกเจิงสุ่นออกมา ให้พวกเขายืนมองตนกินอยู่ข้างๆ รสชาติคงจะยิ่งยอดเยี่ยมขึ้นไปอีกเป็นแน่
ปัญหาเรื่องวิญญาณคลี่คลายแล้ว ต่อไปก็ถึงคราวของร่างกายเนื้อหนัง
อย่างไรเสียก็เป็นชนชั้นฝ่ายธรรมะ ศพสะอาดสะอ้านเกินไป ไม่ใช่อาหารจานโปรดของรุ่นเซิง
เมื่อไป๋เฮ่อเจินจวินลงไปพักผ่อน นัยน์ตาแนวตั้งก็สลายไป หลินซูโหย่วทำตามคำสั่งของถันเหวินปิน ย้ายศพทั้งสามไปยังจุดทิ้งขยะแห่งหนึ่งที่อยู่ด้านข้าง
แท่นปูนซีเมนต์เล็กๆ กะดูแล้วมีปริมาตรไม่ถึงสามลูกบาศก์เมตร ทว่ากลับคล้ายกับถูกทำสัญลักษณ์เอาไว้ ขยะจำนวนมหาศาลได้ปกคลุมและแผ่ขยายออกไปจนทับถมกลายเป็นภูเขาลูกย่อมๆ
แม้อินเหมิงจะไม่อยู่แล้ว แต่น้ำละลายศพที่อินเหมิงปรุงขึ้นในตอนนั้น ตอนนี้ก็ยังคงใช้งานต่อไปได้ นี่เป็นหนึ่งในสูตรยาไม่กี่สูตรของอินเหมิง ที่สามารถกำหนดเป็นสูตรคงที่ได้
"ซู่... ซู่... ซู่..."