เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 332
บทที่ 332
ถันเหวินปินพาสวีหมิงและเฉินจิ้งขึ้นมาบนภูเขา
แม้ในใจจะรู้ดีว่าพี่เสี่ยวหย่วนไม่มีทางทำเรื่องที่ไร้ความมั่นใจ และจ้าวอี้เองก็ช่วยให้ความมั่นใจผ่านทางโทรศัพท์แล้ว ทว่าตลอดการเดินทางถันเหวินปินก็ไม่กล้าชักช้าแม้แต่ก้าวเดียว
ส่วนสวีหมิงและเฉินจิ้ง กลับกระตือรือร้นยิ่งกว่าถันเหวินปินเสียอีก พวกเขาจำคำกำชับของจ้าวอี้ได้อย่างขึ้นใจ ว่าต้องคว้าโอกาสแสดงฝีมือให้เต็มที่
ทว่าทั้งสามคนแม้จะเร่งรีบอย่างสุดกำลัง แต่ก็ยังคงมาสายไปอยู่ดี
ตั้งแต่ลานกว้างแห่งแรกไปจนถึงหน้าห้องโถงใหญ่ตลอดเส้นทางนี้ มีเศษชิ้นส่วนซากศพในรูปแบบต่างๆ แขวนห้อยระเกะระกะอยู่มากมาย ไม่มีร่างใดที่สมบูรณ์เลยสักร่างเดียว
เพราะในตอนที่เข่นฆ่ากันก่อนหน้านี้ เทพฝ่ายหยินต่างเข้าไปสถิตในรูปปั้นหินมนุษย์ รูปปั้นหินมีร่างกายกำยำล่ำสัน หมัดทั้งใหญ่ทั้งหยาบ ผลลัพธ์ของการต่อสู้ห้ำหั่นที่ออกมา
ย่อมไม่มีทางดูสวยงามได้แน่นอน
รุ่นเซิงแบกสิงโตที่ไม่มีหัวไว้บนบ่า มือหนึ่งถือตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่ที่หาได้บนภูเขา กำลังคุ้ยหาอยู่ท่ามกลางเศษชิ้นเนื้อ โยนซากสัตว์ลงไปในตะกร้าไม้ไผ่