เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 328
เมื่อมองดูตัวอักษรแถวนี้ คล้ายกับแลเห็นภาพอินเหมิงมายืนอยู่ตรงหน้าตนเอง กำลังกระทืบเท้าด้วยความโมโหและกลอกตาสบถใส่
ข้างหู คล้ายกับได้ยินสำเนียงเสฉวนที่อินเหมิงจะเปล่งออกมาโดยธรรมชาติทุกครั้งที่อารมณ์พลุ่งพล่าน ทอดหางเสียงสูงยาว
ตามหลักแล้ว ด้านหน้าควรจะเพิ่มคำทักทายอันสนิทสนมเข้าไปด้วย เช่น ‘ไอ้เด็กโง่’ ‘ไอ้บื้อ’ หรือ ‘ไอ้งั่ง’
รุ่นเซิงรู้สึกว่า สาเหตุที่ไม่ได้ใส่คำเหล่านั้นลงมา คงเป็นเพราะอินเหมิงในชั่วพริบตาแรกยังนึกไม่ออกว่าจะสะกดคำภาษาถิ่นเหล่านี้ออกมาเป็นตัวอักษรอย่างไร อีกทั้งการที่อินเหมิงจะประคับประคอง ‘การสื่อสารโต้ตอบ’ เช่นนี้ ตัวเธอก็ต้องทุ่มเทเรี่ยวแรงจนสุดกำลังแล้ว ประหนึ่งตอนที่เธอต้องประคับประคองสภาวะท่องยมโลกอย่างยากลำบากในอดีต
ทว่า
รุ่นเซิงชอบการที่ความทรงจำของคนคนเดียว แปรเปลี่ยนเป็นการสื่อสารโต้ตอบระหว่างกันของทั้งสองฝ่ายเช่นนี้เหลือเกิน
แม้จะมีเพียงแค่ประโยคนี้ประโยคเดียว ทว่าความรู้สึกกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ยิ่งไปกว่านั้น ในแต่ละวันเขาก็ใช้สมองเพียงแค่ช่วงเวลานี้เท่านั้น
ประโยคเดียว ก็เพียงพอแล้ว