กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 309
บทที่ 309
ความเร็วของรถบรรทุกคันใหญ่ย่อมไม่เร็วเท่ารถยนต์คันเล็ก แต่กลับสามารถดื่มด่ำชื่นชมทิวทัศน์ตลอดสองข้างทางได้มากกว่า
ถันเหวินปินยื่นบุหรี่มวนหนึ่งไปจ่อที่ปากของจ้าวอี้ที่กำลังขับรถอยู่ พอจุดไฟให้แล้วก็ยิ้มพลางถามว่า
"กำลังจะได้กลับบ้านแล้ว หัวหน้าทีมจ้าวรู้สึกอย่างไรบ้าง?"
จ้าวอี้กดแตรไปสองที ตอบว่า
"ใจลอยไปถึงบ้านแล้ว"
ในห้องโดยสารมีที่นั่งสองแถว หลี่จุยหย่วนนั่งข้างคนขับ ถันเหวินปินกับหลินซูโหย่วนั่งแถวหลัง
รุ่นเซิงไม่อยากเบียดเสียดอยู่ตรงนี้ เขาเลือกที่จะนั่งอยู่ท้ายกระบะรถบรรทุกอันกว้างขวางเพียงลำพัง
จ้าวอี้ "จริงสิ พวกนายอธิบายกับปู่หลี่ยังไงถึงได้ออกเดินทางกะทันหันขนาดนี้ บอกว่าต้องกลับไปสอบปลายภาคที่มหาวิทยาลัยเหรอ?"