เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 308
บทที่ 308
"แม่!"
หลี่จวี๋เซียงพุ่งเข้าไป กอดหลิวจินเสียไว้ แล้วลากตัวเธอลงมาจากเตียง
หากเธอมาช้ากว่านี้อีกเพียงก้าวเดียว มือของหลิวจินเสียคงได้บีบคอชายชราบนเตียงไปแล้ว ถึงตอนนั้นคนชราที่อยู่ในช่วงวาระสุดท้ายจริงๆ จะหมดลมหายใจไปอย่างไร ก็คงพูดยากแล้ว
หลิวจินเสียถูกดึงถอยหลังไปพลางถีบขาไปพลางอย่างเอาเป็นเอาตาย ปากก็ก่นด่าอย่างเกรี้ยวกราดว่า
"ไอ้ชาติเดรัจฉาน แกไม่ใช่คน ไอ้เดรัจฉานเฒ่า แกมันไม่ใช่ตัวคน!"
แกกำลังจะตาย แกอยากสบายใจก็เลยขุดเอาเรื่องเก่าเก็บเน่าหนอนพวกนี้ออกมาปูดจนหมดเปลือก แล้วหลิวจินเสียอย่างเธอจะทำอย่างไร?
เธออายุปูนนี้แล้ว มีลูกสาว มีหลานสาว ชาตินี้มองดูก็รู้ว่าเหลือเวลาอีกไม่นานก็จะถึงปลายทางแล้ว จะยังไปสนใจเรื่องชาติกำเนิดของตนเองจริงๆ ได้อย่างไร
จะใช่ลูกแท้ๆ ของพ่อแม่หรือไม่ จะถูกพวกโจรลักพาตัวอุ้มมาหรือเปล่า สำหรับเธอในตอนนี้แล้ว มันมีความหมายอะไรอีกล่ะ?