เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 280
หลี่จุยหย่วนเมินสายตาที่เปี่ยมไปด้วยการเรียกร้องขอความช่วยเหลือของจ้าวอี้ ดึงมือของตนเองกลับมา
เขาลุกขึ้น เดินไปนั่งลงข้างๆ วางกระเป๋าเป้ปีนเขาไว้ตรงหน้าเพื่อใช้แทนโต๊ะเขียนหนังสือ หยิบกระดาษและปากกาออกมาเริ่มวาดเขียน
มือของจ้าวอี้ค้างอยู่กลางอากาศ บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเยาะเย้ยตัวเอง
ตัวเขา ถึงกับไร้เดียงสาจนคิดจะแสวงหาความอบอุ่นปลอบประโลมใจจากเด็กหนุ่มคนนี้เชียวหรือ
ไม่สิ ในมุมมองของอีกฝ่าย ท่าทางที่ตนเองแสดงออกไปเมื่อครู่ มันดูโง่เขลามากเลยใช่ไหม
บางที อีกฝ่ายอาจจะยังไว้หน้าตนอยู่บ้าง จึงสะกดกลั้นไม่แสดงสีหน้ารังเกียจออกมา
เขาก้มศีรษะลง สองมือทิ้งลงข้างลำตัว จ้าวอี้มองพื้นดินใต้ฝ่าเท้า ริมหูคือเสียงหัวใจที่ยังเต้นไม่สงบลง ในดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัว
จุดตะเกียงเปิดเส้นทางแม่น้ำ วางความเป็นความตายไว้นอกกาย นี่ไม่ใช่คำพูดลอยๆ
คนที่เผชิญหน้ากับความเป็นความตายตรงๆ ได้ ก็ไม่ใช่คนธรรมดาแล้ว พอเผชิญหน้าหลายครั้งเข้า ย่อมจะค่อยๆ เคยชินและด้านชาไปเองทีละน้อย