เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 274
บทที่ 274
ระเบียงชั้นสอง ในช่วงจังหวะที่พลิกหน้ากระดาษ อาหลีชำเลืองมองเด็กหนุ่มที่นอนอยู่ข้างกาย พอดีกับที่เด็กหนุ่มลืมตาขึ้นในเวลานี้เช่นกัน
หลี่จุยหย่วนยันแผ่นหลังขึ้น นั่งตัวตรง สายตาทอดมองทุ่งนาเบื้องไกลที่แผ่สยายออกราวกับภาพหมึกแต้มใต้ท้องฟ้าอันมืดครึ้ม
จากการพูดคุยก่อนหน้านี้ เขาสัมผัสได้ถึง ‘ความขอไปที’ ของร่างต้น มันกำลังแสดงภาพจำเดิมๆ ในอดีตของมันออกมา
ฝีมือการแสดงไม่มีที่ติ จุดต่างอยู่ที่ในช่วงเวลานี้มันไม่ได้ก้าวหน้าขึ้นเลย และนี่แหละ คือปัญหาที่ใหญ่ที่สุด
โดยมีอาหลีเดินเคียงข้าง หลี่จุยหย่วนเดินลงบันไดมา มาถึงหน้าประตูห้องใต้ดิน
ตรงมุมอันร่มเย็นหน้าประตู มีก้อนสีดำก้อนใหญ่นอนขดอยู่
พอเสี่ยวเฮยได้ยินเสียงฝีเท้า ก็เงยหน้าขึ้น ไม่ได้ลุกยืน เพียงแต่ใช้พุงและกรงเล็บตะกุยพื้นเลื้อยขยับตัวอย่างต่อเนื่อง เปิดทางหน้าประตูเหล็กออกมา
ตอนนี้อากาศเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ ตรงนี้เย็นสบาย เสี่ยวเฮยจึงเลือกมานอนกลางวันตรงนี้