เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 262
หลิวอวี้เหมยเพิ่งจะพูดประโยคนี้หลุดปากออกไป ก็รู้สึกตัวได้ทันทีว่าตัวเองเผลอทำความลับแตกเข้าให้แล้ว
เธอก้มหน้าลง แอบชำเลืองมองหลานสาวที่กุมมือตนเองอยู่เงียบๆ
ทว่าหลานสาวกลับยังคงนิ่งสงบเหมือนเช่นเคย เพียงแค่พยุงเธอเดินตรงไปที่เตียงเงียบๆ ไม่ได้จงใจเงยหน้าขึ้นมองเธอ และไม่แม้แต่จะเอ่ยปากจับผิดคำพูดเพื่อซักไซ้ไล่เลียงเอาความจริง
หลิวอวี้เหมยลอบโล่งใจ พอเอนกายลงนอนบนเตียงแล้ว เธอก็หลับตาลง พวงแก้มเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย
เธอได้สติกลับคืนมาแล้ว แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงก่อนหน้านี้ เธอก็ยังจดจำได้ทั้งหมดเช่นกัน
หลิวอวี้เหมยรู้ดีว่าตัวเธอเองในวัยสาวมีอารมณ์ร้ายกาจขนาดไหน แต่ก็คาดไม่ถึงเลยว่าจะทำเรื่องเหลวไหลได้ถึงเพียงนี้
พอได้ส่องกระจกดูตัวเอง ถึงได้ตระหนักว่าตาแก่คนนั้นที่เคยทุ่มเทยอมตายถวายชีวิตให้ตนในอดีต มันช่างยากลำบากยากเข็ญแสนสาหัสขนาดไหน
น่าเสียดาย ที่ตาแก่คนนั้นไร้วาสนา ไม่อาจอยู่เสวยสุขรับความใส่ใจอันอ่อนโยนที่เธอเพิ่งมารู้สึกตัวเอาในภายหลัง
อาหลียกม้านั่งตัวเล็กตัวนั้นมาอีกครั้ง ตั้งใจจะนั่งลง เพื่อคอย 'เฝ้าดู' คุณย่าของตนต่อไป