เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 261
เถ้าแก่ร้านอาหารมองหลี่จุยหย่วนแวบหนึ่ง เขาไม่รู้ว่าเด็กตัวแค่นี้หาเงินได้อย่างไร แต่ก็ยังเอ่ยปากชมตามน้ำไปประโยคหนึ่ง
"ดีจริงๆ เลยครับ ลูกหลานมีความกตัญญู คนแก่อย่างพวกคุณก็พลอยได้เสวยสุข"
หลี่ซานเจียง "มันแน่อยู่แล้ว!"
พอกลับมานั่งลงที่โต๊ะอาหาร หลี่เหวยฮั่นและชุยคุ้ยอิงก็ยังคงดูประหม่าเกร็งอยู่บ้าง
ชุยคุ้ยอิงยังอยากจะบ่นพึมพำอะไรอีกสักหน่อย แต่พอเหลือบเห็นหลี่ซานเจียงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ในที่สุดก็หุบปากลง
หลี่เหวยฮั่นคลำกระเป๋าเสื้อ บุหรี่ในซองที่พกออกมาจากบ้านเมื่อเช้าเดิมทีเหลืออยู่ไม่กี่มวน แต่ก็สูบหมดไปแล้วระหว่างทางและตอนปีนขึ้นเขาหลางซาน เดิมทีในตู้ที่บ้านยังพอมีบุหรี่เป็นซองเหลืออยู่บ้าง แต่ช่วงก่อนหน้านี้ก็ถูกเอาไปแลกเป็นเงินที่ร้านขายของชำสกุลจางหมดแล้ว
หลี่ซานเจียงควักบุหรี่ออกมา ดึงส่งให้หลี่เหวยฮั่นหนึ่งมวน โดยไม่รอให้หลี่เหวยฮั่นช่วยจุดให้ ตัวเขาเองก็ควักไม้ขีดไฟออกมาจุดสูบเอง โต๊ะข้างๆ มีสามีภรรยาวัยกลางคนคู่หนึ่งนั่งอยู่ แต่งกายภูมิฐาน บนเก้าอี้ข้างตัวฝ่ายชายวางกระเป๋าเอกสารไว้ใบหนึ่ง บนโต๊ะยังตั้งโทรศัพท์มือถือกระติกน้ำไว้เครื่องหนึ่งด้วย
ฝ่ายหญิงหน้าตาสะสวย รูปลักษณ์ภายนอกแตกต่างจากคนท้องถิ่นอย่างเห็นได้ชัด น่าจะมาจากแถบซีอวี้
ตอนนั้นเอง ฝ่ายชายก็เอี้ยวตัวมา โบกมือร้องเรียกหลี่ซานเจียงว่า