เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 238
“ยังไม่ได้ถามเธอเลย แผลของเธอสาหัสไหม?” หลี่ซานเจียงมองไปยังถันหยุนหลงด้วยความห่วงใย “บาดเจ็บตรงไหนนะ?”
ถันหยุนหลงชี้ไปที่ตำแหน่งบาดแผลของตนเองก่อน จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า: “หายดีหมดแล้วครับ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว”
“ยังไงก็ต้องพักฟื้นดูแลตัวเองให้ดี” หลี่ซานเจียงพูดพลางล้วงซองบุหรี่ออกมา ตอนดึงมวนบุหรี่ก็ชะงักไปเล็กน้อย
ถันหยุนหลงยื่นมือไปรับมาด้วยตนเอง แล้วหยิบกลักไม้ขีดไฟจากหลี่ซานเจียงมาช่วยจุดไฟให้หลี่ซานเจียงและตัวเอง
พ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวง ถันหยุนหลงก็กดเสียงต่ำลงแล้วพูดว่า: “แอบอยากสูบมาตั้งนานแล้วครับ คนที่บ้านผมคุมแจ ตอนนี้ยังไม่ยอมให้ผมสูบเลย”
หลี่ซานเจียง: “เฮ้อ เช่นนั้นก็เป็นความผิดของฉันแล้วสิ”
ถันหยุนหลง: “จะเปรียบแบบนั้นได้ยังไงครับ ครั้งนี้ถือว่าได้อาศัยบารมีของลุงครับ”
เดิมทีเจิ้งฟางกำลังเล่นไพ่นกกระจอกอยู่กับหลิวอวี้เหมยและหลิวจินเสีย รอบนี้เธอได้พักรอบ จึงลุกขึ้นยืนดูอยู่ด้านหลังหลิวอวี้เหมย ย่อมต้องสังเกตเห็นพฤติกรรมเล็กๆ น้อยๆ ทางฝั่งสามีอยู่แล้ว แต่เห็นแก่หน้าของหลี่ซานเจียง เธอจึงแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น
หลี่ซานเจียง: “ฉันรู้อยู่ตั้งนานแล้ว ว่าเธอเป็นตำรวจที่ดี”