เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 237
ในส่วนลึกของป่าท้อ ดวงตาคู่หนึ่งค่อยๆ ลืมขึ้น สายตาของมันทะลุผ่านลมพายุและกลีบดอกไม้ ตกกระทบลงบนร่างของหลี่จุยหย่วน
ในสายตาของมัน เงาร่างของเด็กหนุ่มกับเงาร่างของอีกคนหนึ่งกำลังค่อยๆ ทับซ้อนกัน
พวกเขาทั้งสอง คล้ายคลึงกันอย่างยิ่งแต่เดิมอยู่แล้ว
เสียงทักทายรวมถึงน้ำเสียงเมื่อครู่นี้ ยิ่งทำให้มันเกิดความรู้สึกเลื่อนลอย ราวกับได้ย้อนเวลากลับไปในวันวานในชั่วพริบตา
การสะกดข่มตัวเองมาเนิ่นนานหลายปีเพียงนี้ มันเลอะเลือนการรับรู้ตัวตนของตนเองไปนานแล้ว ทว่าความทรงจำที่มีต่อท่านผู้นั้น กลับยิ่งมายิ่งแจ่มชัด
ไม่นาน
ลมก็สงบ ดอกไม้ก็หลับใหล
ความเกรี้ยวกราดรวดเร็วก่อนหน้านี้กับความเงียบสงบในยามนี้ ล้วนเป็นปฏิกิริยาจากอารมณ์ความรู้สึกภายในใจของมันทั้งสิ้น
หลี่จุยหย่วนหันไปมองหลินซูโหย่ว่วที่ยืนอยู่ใต้ลานบ้านแวบหนึ่ง ส่งสัญญาณให้เขาลงมือกระตุกหนวดเสือต่อได้แล้ว