เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 234
บทที่ 234
พร้อมกับการแผดเผาอย่างต่อเนื่องของเปลวเพลิงบนดอกบัวเขียว หลี่จุยหย่วนก็ไม่หลงเหลือความสงบนิ่งและสุขุมเยือกเย็นดังก่อนหน้านี้อีกต่อไป บนใบหน้าค่อยๆ ปรากฏสีหน้าเจ็บปวดทรมาน
ผู่ตู้เจินจวิน: "มอบโอกาสและวาสนาให้แก่เจ้าแล้ว ทว่าตัวเจ้ากลับไม่รู้จักทะนุถนอม ผู้แบกรับผลกรรมอันยิ่งใหญ่ ย่อมบรรลุผลแห่งมรรคผลอันยิ่งใหญ่ได้ง่าย ทว่าก็ง่ายต่อการประสบเคราะห์กรรมจนดับสูญด้วยเช่นกัน"
ร่างของหลี่จุยหย่วนซวนเซไปมา ในแววตามีความสับสนงุนงงผุดขึ้น แต่คล้ายกับยังคงมีความเคยชินบางอย่างหลงเหลืออยู่
น้ำเสียงของเด็กหนุ่มยังคงหนักแน่น เปี่ยมไปด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันดุจเดิมไม่ผิดเพี้ยน:
"ก่อนหน้านี้ฉันแค่ไม่อยากเอาชีวิตของฉัน ไปเดิมพันกับความเมตตากรุณาของแก ตอนนี้แกมาพูดเรื่องพวกนี้กับฉันอีก ไม่คิดว่ามันน่าขันบ้างเหรอ"
ผู่ตู้เจินจวินพนมมือทั้งสองเข้าหากัน เพลิงบัวเขียวพลันลุกโชนรุนแรงยิ่งขึ้น หลี่จุยหย่วนส่งเสียงครางอู้อี้ออกมาคำหนึ่ง ทรุดเข่าลงกับพื้น มือซ้ายกุมใบหน้าของตนไว้แน่น แผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
นี่คือภาพลวงตา ทว่าภาพลวงตาของผู่ตู้เจินจวินกลับสมจริงจนแทบแยกไม่ออก ทุกสิ่งที่ปรากฏขึ้นล้วนเป็นภาพสะท้อนที่ไม่ต่างอันใดกับความเป็นจริง
หลี่จุยหย่วน: "แม้แต่ตัวแกเองยังต้องฝังกลบร่องรอยทุกอย่างที่นี่ เพื่อปิดกั้นการรับรู้ที่มีต่อแก แล้วจะปล่อยให้ฉันมีชีวิตรอดออกไปได้อย่างไร"