เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 230
บทที่ 230
บรรยากาศในศาลเจ้าตกอยู่ในความเงียบงันเย็นเยียบ ทุกคนคล้ายถูกแช่แข็งเอาไว้ ผ่านไปครู่หนึ่ง ถึงค่อยๆ เริ่มละลายตัว
อินเหมิง: "บุคคลในตำนานปรัมปราพรรค์นี้ มีตัวตนอยู่จริงงั้นเหรอ?"
ถันเหวินปิน: "เหมิงเหมิงเอ๊ย คนอื่นพูดคำนี้มันปกติมากเลยนะ แต่เธอมาถอนหายใจแบบนี้ ไม่รู้สึกว่ามันแปลกๆ ไปหน่อยเหรอ"
อินเหมิง: "ตอนเด็กๆ ฉันเห็นวีรกรรมของบรรพชน ก็นึกว่าเป็นแค่นิทานหลอกเด็กมาตลอด อีกอย่าง จนถึงตอนนี้ฉันยังไม่เคยเจอบรรพชนตัวเป็นๆ เลย ถ้าไม่ใช่เพราะพี่เสี่ยวหย่วน ปู่ของฉันยังไม่มีปัญญาเข้าไปนอนในสุสานบรรพบุรุษตระกูลอินเลยด้วยซ้ำ"
ถันเหวินปิน: "คราวก่อนในฝันก็น่าจะได้เจอกันแล้วไม่ใช่เหรอ บรรพชนของเธอยังเป็นฝ่ายเร่งให้เธอกลับไปเผากระดาษเงินกระดาษทองให้อยู่เลย ดูท่าแล้วคงจะเอ็นดูเธอมากทีเดียว"
อินเหมิงกลอกตาใส่ถันเหวินปินไปทีหนึ่ง จากนั้น เธอก็หัวเราะออกมา
รุ่นเซิงถอดเสื้อผ้าเปื้อนเลือดบนตัวออก แล้วเปลี่ยนเป็นชุดสะอาดชุดใหม่
น้ำทะเลข้างนอกไหลลงสู่รอยแยกหุบเหวไปหมดแล้ว เขาขี้เกียจเดินย้อนข้ามสะพานกลับไปล้างเนื้อล้างตัว จึงได้แต่ทนถูไถไปก่อน