เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 216
บทที่ 216
ปู่ทวดไม่เคยมาปักกิ่งเลยสักครั้ง
แน่นอนว่า สำหรับคนในประเทศส่วนใหญ่ ย่อมมีช่องทางและวิธีการมากมายเหลือเกินในการทำความรู้จักและรับรู้ถึงสถานที่แห่งนี้ ต่อให้ไม่เคยมา ก็ยังสามารถฝันถึงสภาพแวดล้อมที่นี่ได้อยู่ดี
แต่ เป็นไปไม่ได้ที่จะฝันเห็นแมวส้มตัวนี้
รายละเอียดของแมวตัวนี้ชัดเจนแจ่มแจ้งถึงเพียงนี้ มันคือตัวเดียวกับที่ตนเคยกอดไว้ในตอนนั้น
มันคือแมวในวัง และขณะเดียวกันก็เป็นสมอผูกตรึงความทรงจำช่วงนี้ของตน
อาศัยมัน หลี่จุยหย่วนจึงมั่นใจได้อย่างเด็ดขาดว่า นี่ไม่ใช่ความฝันของปู่ทวด แต่สมควรเป็นความฝันของตนเองต่างหาก
เมื่ออุ้มแมวตัวนี้ขึ้นมา หลี่จุยหย่วนก็พาอาหลีเดินลงจากขั้นบันได
เด็กหนุ่มมีความจำเหนือธรรมดามาตั้งแต่เด็ก แม้ไม่อาจเทียบเคียงกับเพื่อนร่วมชั้นอัจฉริยะบางคนตนเคยพบเจอที่สามารถจำได้ขึ้นใจเพียงแค่มองผ่านตา ทว่าหากมองซ้ำอีกสองตาก็จำได้หมดแล้ว