เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 198
รุ่นเซิงเห็นท่านลุงซาน ลุงมีสีหน้าสงบสำรวม
นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่จำความได้ที่รุ่นเซิงเห็นปู่ของตนเผยสีหน้าเช่นนี้ออกมา เพราะปกติปู่ของเขามักอารมณ์ฉุนเฉียว ดีใจหรือโกรธก็แสดงออกทางสีหน้าเสมอ
สิ่งที่ถันเหวินปินเห็นคือถันหยุนหลงพ่อของตน หากตัดเฉพาะใบหน้านั้นบนหอคอยสูงออกมา มันเหมาะอย่างยิ่งที่จะนำไปแปะไว้บนป้ายหลุมศพ และหากดึงมุมมองให้ไกลออกไป ก็จะเป็นภาพแม่ที่กำลังร้องไห้อยู่ท่ามกลางม่านฝน ตัวเขาที่ไร้ที่พึ่ง และเพื่อนร่วมงานในชุดตำรวจของพ่อที่อยู่รายล้อม พร้อมด้วยผู้นำสำนักงานที่คอยปลอบใจครอบครัวเป็นครั้งสุดท้าย
หลินซูโหย่ว่วเห็นปู่ของตน แต่งหน้าตามแบบกวนเจียงโส่ว แต่กลับไม่ได้เปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร ทว่าแฝงความเปล่าเปลี่ยวและความตายอันเงียบงัน
จ้าวอี้เห็นเฒ่าเถียน ช่างไร้ชีวิตชีวา เหมือนกับตอนที่พิการแล้วถูกส่งตัวกลับบ้าน นอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนเตียงจ้องมองเพดานในช่วงแรกไม่มีผิด
ต่อมาก็เป็นตนเองที่คอยปลอบประโลมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ให้เขาช่วยตนตำสมุนไพรปรุงยาต่อไป นั่นถึงทำให้เขากลับมามีความหวังและมีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง
"หึ..."
มุมปากของจ้าวอี้โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม
นายน้อยอย่างข้ากลับมองเห็นแกอยู่ที่นี่เสียได้