เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 193
"ครืนๆๆ!"
หลังจากทุกคนก้าวเข้าไป ประตูหินก็เริ่มปิดตัวลง
ภายใน ไม่อาจเรียกว่าอุโมงค์ทางเดินได้อีกต่อไป แม้ว่าผนังทั้งสี่ด้านจะยังมีเหลี่ยมมุมคมชัดอยู่ ทว่ามันทั้งกว้างทั้งสูงอย่างยิ่ง คนมายืนอยู่ตรงนี้ ถึงขั้นจะเกิดความรู้สึกว่าตนเองช่างต่ำต้อยกระจ้อยร่อย
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อประตูหินปิดสนิทลง ผนังหินทั้งสองฝั่งรวมถึงด้านบน ก็ค่อยๆ เปล่งแสงสว่างสีเขียวเรืองรองออกมา
หลินซูโหย่ว่วจับจ้องประกายแสงบนผนังหินตรงหน้า เอ่ยถามขึ้นโดยสัญชาตญาณ: "หยกมรกตเหรอครับ?"
อินเหมิง: "ถ้าเป็นหยกมรกตจริงๆ ละก็ พวกที่ทำมาหากินกับการพนันหิน ไม่ตกงานกันหมดเหรอ?"
ถันเหวินปินช่วยแก้ให้: "พวกขายหยกมรกตก็ต้องตกงานเหมือนกัน"
จ้าวอี้เดินเข้ามา ทาบฝ่ามือลงบนหิน ลูบคลำอย่างละเอียด จากนั้นก็ขมวดคิ้วพูดว่า: "ไม่เหมือนหยกมรกต แต่เหมือนผิวเคลือบชั้นหนึ่งมากกว่า"
หลี่จุยหย่วนใช้งอนิ้วเคาะผนังเบาๆ เงี่ยหูฟังเสียงสะท้อน แล้วยืนยันว่า: "ข้างในน่าจะเป็นของเหลว"