เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 192
หยาดน้ำค้างยามเช้าตรู่ชโลมทุกสรรพสิ่งจนเปียกชุ่มก่อน จากนั้นเมื่อดวงอาทิตย์ลอยขึ้นสูงและระเหยไป ก็ได้นำพาความวุ่นวายอึกทึกทั้งหมดของเมื่อคืนให้มลายหายไปด้วย
ครอบครัวของพี่พ่างจินตื่นแต่เช้าตรู่ เริ่มเก็บกวาดทำความสะอาดโฮมสเตย์ที่ไม่ได้กลับมาเป็นเวลานานหลังนี้
ถันเหวินปินเองก็ตื่นแต่เช้าตรู่เช่นกัน มาช่วยพี่พ่างจินเก็บกวาดไปพลาง ถือโอกาสพูดคุยสัพเพเหระไปพลาง
ช่วงก่อนหน้านี้ ว่าที่พ่อตาของพี่พ่างจินล้มป่วยเข้าโรงพยาบาล ทางโรงพยาบาลถึงขั้นออกหนังสือแจ้งเตือนภาวะวิกฤต พี่พ่างจินจึงต้องทิ้งกิจการงานไว้ชั่วคราว พาพ่อแม่ของตนไปเยี่ยมไข้ที่โรงพยาบาล
ข่าวดีก็คือ ทันทีที่พี่พ่างจินไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล อาการป่วยของว่าที่พ่อตาก็กระเตื้องขึ้นทันตาเห็น นับว่าเลี้ยวกลับลำตรงหน้าประตูนรก แล้วหันหลังเดินกลับมาได้
เดิมทีนี่ควรจะเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง ทว่าลูกชายวัยสิบขวบของพ่อตา ซึ่งก็คือน้องเขยของพี่พ่างจิน ไม่รู้ไปได้ยินเรื่องเล่าประเพณีพื้นบ้านมาจากที่ไหน กลับวิ่งเข้าป่าไปคนเดียว เพื่อจะไปอธิษฐานขอพรให้แก่พ่อแท้ๆ ที่ป่วยหนักของตน
ความกตัญญูนั้นรับรู้ได้อยู่หรอก ทว่าคนกลับหายตัวไปหาไม่เจอ
เหตุผลที่พี่พ่างจินหายหน้าไปนานขนาดนี้ ก็เพราะพาพ่อแม่ของตน ไปช่วยแฟนสาวกับญาติๆ ทางฝั่งโน้น เดินป่าตามหาคนนั่นเอง
พอฟังมาถึงตรงนี้ ถันเหวินปินก็มองผ่านหน้าต่างห้องพักในโฮมสเตย์ ทอดสายตาไปยังภูเขาหิมะมังกรหยกที่อยู่ไกลออกไป