เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 179
"เขาในตอนนั้น... จะไม่มีทางทำเช่นนี้เด็ดขาด..."
หลี่จุยหย่วนรู้ดีว่า "เขา" ที่มันเอ่ยถึงคือใคร และรู้เช่นกันว่าทำไม "เขา" ถึงไม่มีทางทำเช่นนี้
ในความเป็นจริง แม้แต่ตัวเด็กหนุ่มเอง ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอยากจะรับเงินใบนี้มาเช่นกัน
เดินมาถึงขั้นนี้แล้ว ความเข้าใจในเรื่องผลกรรมของเด็กหนุ่มลึกซึ้งยิ่งนัก ต่อให้คำนึงเพียงแค่การปกป้องตนเอง ก็ไม่ควรไปรับผลกรรมที่ไร้ที่มาที่ไปนี้อย่างส่งเดช
แต่ใครใช้ให้ปู่ทวดเอ่ยปากสั่งให้ตนรับไว้เล่า
"เขาคือเขา ผมคือผม"
หลี่จุยหย่วนไม่เคยปฏิเสธความชื่นชมที่ตนมีต่อเว่ยเจิ้งเต้า ในนั้นถึงขั้นมีความเลื่อมใสศรัทธาอยู่บ้าง ทว่าเขาไม่เคยคิดว่าตนเองจะกลายเป็นเว่ยเจิ้งเต้าคนที่สอง
ตนสามารถอาศัยภาพบรรยายใต้ปลายพู่กันของเว่ยเจิ้งเต้า เพื่อชื่นชมทัศนียภาพบนเส้นทางอีกสายหนึ่งได้
ทว่าในท้ายที่สุด ตนกับเว่ยเจิ้งเต้าก็เดินอยู่บนเส้นทางสองสายที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง