กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 174
บทที่ 174
“ตูม!”
เซวียเลี่ยงเลี่ยงโจนทะยานร่าง ดุจดั่งมัจฉาแหวกว่าย ดำดิ่งลงสู่ก้นทะเลสาบ
ท่วงท่าการลงน้ำไม่ได้มาตรฐานที่สุด ทว่ากลับเหมาะสมกับตัวเขาที่สุด
สองขาโบกสะบัดต่อเนื่อง เงาร่างก็ดำดิ่งสู่ก้นน้ำในทันที มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย
สภาพแวดล้อมใต้ก้นทะเลสาบต่อให้ซับซ้อนเพียงใด ก็ไม่อาจเทียบกับกระแสน้ำวนเชี่ยวกรากใต้ปากแม่น้ำแยงซีได้; ซากศพคนตายด้านในต่อให้มีมากแค่ไหน ก็ยังไม่ชวนขนลุกและยากหยั่งถึงเท่าเหล่าท่านแม่ตระกูลไป๋ที่นั่งสงบนิ่งอยู่หน้าประตูบ้านในตำบลตระกูลไป๋
นี่แหละ คือมืออาชีพ
หลี่จุยหย่วนนอนแผ่อยู่ริมฝั่ง ทอดสายตามองฟากฟ้ายามราตรีที่พร่างพราวไปด้วยดวงดารา
ในใจของเด็กหนุ่ม ไม่ได้มีความผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย