กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 173
บทที่ 173
“สะอิดสะเอียน?”
เด็กชายยื่นมือแตะใบหน้าตนเอง ย้อนถามด้วยสีหน้าไร้เดียงสา:
“พี่ชาย พี่กำลังสะอิดสะเอียนตัวเองอยู่เหรอ?”
ร่างกายของหลี่จุยหย่วนสั่นสะท้านเบาๆ
ความเกลียดชังในก้นบึ้งหัวใจ กำลังเดือดพล่านอย่างบ้าคลั่ง
เด็กชายส่งเสียงอีกครั้ง: “พี่ชาย ดูสิ ฉันช่วยพี่ฆ่าเธอไปแล้วนะ ฉันช่วยพี่ไว้ไม่ใช่เหรอ?”
หลี่จุยหย่วนพยายามตัดขาดเสียงของเด็กชาย แต่พบว่าล้มเหลว เสียงของเด็กชายคล้ายแทรกตรงเข้าสู่ก้นบึ้งหัวใจ ช่วยโหมเปลวไฟอันมืดมิดเยียบเย็นกองนั้นให้ลุกโชน
“พี่ชาย พี่พาฉันไปด้วยสิ ฉันจะว่าง่าย จะเป็นลูกน้องตัวน้อยของพี่ เป็นเงาของพี่ เวลาพี่เหนื่อยอยากพัก ฉันยังทำหน้าที่แทนพี่ได้ด้วยนะ”