เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 151
เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น คาบเรียนตอนแปดโมงเช้าโดยทั่วไปมักจะมีสัดส่วนการขาดเรียนมากที่สุด
แม้นักศึกษาที่มีชีวิตกลางคืนจะมีเพียงส่วนน้อย แต่ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อการที่คนที่ไม่มีชีวิตกลางคืนจะไม่ยอมหลับยอมนอนในตอนกลางคืน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับวิชาที่ไม่ใช่วิชาเอก หากอาจารย์ผู้สอนไม่ขยันเช็กชื่อบ่อยๆ มักจะเงียบเหงาไร้ผู้คน
ศาสตราจารย์จูไม่เคยเช็กชื่อเลยสักครั้ง
หลี่จุยหย่วนได้เห็นกับตาตนเองถึงกระบวนการเปลี่ยนแปลงของจำนวนนักศึกษาในห้องเรียนของเขา จากมากแปรเปลี่ยนเป็นน้อย แล้วจากน้อยแปรเปลี่ยนกลับมาเป็นหนาแน่นขึ้นอีกครั้ง
นักศึกษาบางคน แม้จะมีสภาพงัวเงียขอบตาคล้ำ ก็ยังหาวหวอดๆ เดินโซซัดโซเซเข้ามาในห้องเรียน
นักศึกษา ย่อมสามารถแยกแยะความดีเลวได้ออก
ความจริงแล้ว อาจารย์ทั้งหลายใช่ว่าจะไม่เข้าใจว่าการไม่ต้องพึ่งการเช็กชื่อเพื่อดึงดูดจำนวนนักศึกษาให้มาเข้าเรียนนั้นเป็นความสง่างามและภาคภูมิใจเพียงใด แต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่มีฝีมือถึงระดับนั้น
คนที่จงใจตั้งแง่ร้องคัดค้านในชั้นเรียนเริ่มลดน้อยลงเรื่อยๆ กระทั่ง “ตัวตึง” หลายคนที่เคยมีปัญหา ปัจจุบันกลับกลายมาเป็นผู้ช่วยเติมเต็มเนื้อหาการเรียนการสอนที่คิดตามและแย่งกันยกมือตอบอย่างกระตือรือร้น