เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 148
สิ้นเสียง ทุกสิ่งพลันเงียบสงัด
ประหนึ่งหินก้อนหนึ่งถูกขว้างลงสู่ผิวน้ำในทะเลสาบ หลังเสียง "ตูม" หนึ่งครั้ง ก็จมดิ่งสู่ก้นบึ้งอย่างรวดเร็ว
ระลอกคลื่นกระเพื่อมไหว แล้วกลับคืนสู่ความสงบ
ทว่าชั่วพริบตานั้น สายลมกลับพัดกระโชกขึ้นมาอีกครา
สายลมที่เคยพัดผ่านเมื่อหลายร้อยปีก่อน ได้จุดเปลวไฟที่ไม่เคยดับมอดตลอดหลายร้อยปีให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
ก้นทะเลสาบอันราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ลาวาเดือดพล่าน แสงเพลิงไหลเวียน ต้มทะเลสาบทั้งผืนจนเดือดพล่านอย่างสิ้นเชิง
ภายในตำหนัก ทุกคนหันหน้ามาทางหลี่จุยหย่วนและรูปปั้นด้านหลัง ทำความเคารพพร้อมเพรียงกัน
สี่ตระกูลแห่งประตูสวรรค์เก่า แต่ละตระกูลมีธรรมเนียมของตนเอง ทว่าในเวลานี้ กลับพร้อมเพรียงเป็นระเบียบอย่างน่าประหลาด
หญิงชราตระกูลหลิวเคยกล่าวกับหลี่จุยหย่วนว่า ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว พวกเราไม่นิยมธรรมเนียมโบราณพวกนั้นแล้ว