เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147
หอสูงที่มีลมลอด เตียงผุพัง พื้นกระดก ผนังหลุดร่อน
อินเหมิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ขาเป๋ สำรวจห้องพักระดับแขกผู้มีเกียรติของตนเอง
เธอรู้ดีว่า หากตอนนี้ตนเองท่องยมโลกมองดู ก็น่าจะได้เห็นความวิจิตรงดงามตระการตา
ทว่าตอนนี้เธอกลัวการท่องยมโลกยิ่งนัก ทุกครั้งที่ท่องยมโลกสั้นๆ จะทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดราวกับมีค้อนตอกตะปูกะเทาะกะโหลกศีรษะของเธอ
ด้านนอกหอสูง มีนางกำนัลยืนอยู่สองคน
พวกเธอจัดการได้ไม่ยาก หลบหนีออกไปทางอีกด้านหนึ่งก็สามารถเลี่ยงพวกเธอได้แล้ว ทว่าแม้ที่นี่จะตั้งอยู่ตรงมุมขอบของพระราชวัง แต่ก็มีกลไกกับดักครอบคลุมอยู่เช่นกัน
ที่สำคัญที่สุดคือ ต่อให้ตอนนี้เธอหนีออกไปจากที่นี่ ก็ไม่รู้ว่าจะต้องไปตามหาเพื่อนร่วมทีมของตนที่ไหน
ด้วยความจนปัญญา เธอจึงทำได้เพียงหยิบผงที่มีพิษอ่อนแต่ทำปฏิกิริยารุนแรงออกมาจากกระเป๋าเป้ของตน หลังจากหักเศษไม้ชิ้นหนึ่งในห้องออกมา ก็โรยผงลงไปแล้วขยี้ถู
"เปรี๊ยะๆ เปรี๊ยะๆ..."