เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 104
บทที่ 104
บนโลกใบนี้ ไม่เคยมีกฎเกณฑ์ว่าหมัดของใครใหญ่กว่า คนผู้นั้นย่อมมีเหตุผล ทว่าหมัดกลับสามารถทุบปากของคนอื่นจนแหลกเหลว เพื่อให้เหลือเพียงคุณคนเดียวที่ได้เอ่ยปากพูด แม้สุ้มเสียงจะแผ่วเบาเพียงใด ก็ยังคงดังก้องกังวาน
สองคน หนึ่งชราหนึ่งวัยกลางคน เดินผ่านประตูลานบ้านหลังเล็ก มุ่งหน้าตรงไปเรื่อยๆ ตามเส้นทาง
ไม่ต้องเอ่ยคำพูด ไม่ต้องบอกกล่าว ไม่ต้องส่งสัญญาณ ทั้งสองก้าวพ้นเขตบ้านพักครูอาจารย์ของโรงเรียน ผ่านโรงอาหาร ข้ามลานกีฬา เดินตรงไปจนพ้นประตูใหญ่ของโรงเรียน ถึงได้หยุดฝีเท้าลง
หลินฝูอันหันไปมองลูกศิษย์ของตน เฉินโส่วเหมินหันไปมองอาจารย์ของตน
แม้ทั้งสองจะไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด ทว่าการเป็นศิษย์อาจารย์กันมาครึ่งค่อนชีวิต กลับลึกซึ้งยิ่งกว่าพ่อลูก แต่หากเอ่ยถึงความเข้าขากันแล้ว ไม่เคยมีครั้งใดจะลึกซึ้งเท่าเมื่อครู่นี้มาก่อน
เฉินโส่วเหมินพึมพำเสียงแผ่ว: "ฉินลี่"
หลินฝูอันเอ่ยขึ้นในใจอย่างเงียบงัน: "พญามังกร"
เฉินโส่วเหมินเคยประจักษ์แก่สายตาตนเอง ชายคนที่ยืนจัดซุ้มดอกไม้ผู้นั้น ที่ปากแม่น้ำหลงเจียง ได้เชือดรีดเลือดซากศพขนาดหนึ่งร้อยเมตรตนหนึ่ง