เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 82
“แค่อยากจะให้เบาะแสกับตำรวจมั่วๆ เล่นๆ……”
นอกประตูหน้าต่าง ถันเหวินปินกับอินเหมิงสบตากันด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
เรื่องพรรค์นี้มันทำมั่วๆ ได้อย่างไร แล้วมันจัดอยู่ในประเภททำเล่นๆ ได้ยังไงกัน พวกเขาไม่รู้หรือไงว่าการทำแบบนี้มันทำลายชีวิตของคนรุ่นเดียวกันไปทั้งชีวิต
ถันเหวินปินนึกถึงภาพความทรงจำของอู๋ซินฮุยที่ตนเองเห็น ตอนที่ทั้งสองคนเผชิญหน้ากันเคยมีบทสนทนาเช่นนี้เกิดขึ้น
“ทำไมมึงต้องใส่ร้ายกู ทำไมต้องใส่ร้ายกู ทำไม!”
“มึงตายไปซะก็สิ้นเรื่อง มึงตายไปก็ดีแล้ว มึงตายไปก็ไม่มีใครรู้แล้ว”
เพราะฉะนั้น ที่อู๋ซินฮุยถือมีดสั้นไล่ตามจับจ้าวจวินเฟิงที่หนีไปอย่างบ้าบิ่นถึงขนาดนั้น ไม่ใช่เพราะเขาเป็นฆาตกร แต่เป็นเพราะอยากจะสาน ‘เรื่องล้อเล่น’ นี้ให้จบงั้นหรือ
ตรรกะพฤติกรรมและแรงจูงใจที่พิลึกพิลั่นเกินจินตนาการแบบนี้ มันเกิดขึ้นมาได้อย่างไรกัน
ถันเหวินปินเอ่ยเสียงเบา “กูไม่เข้าใจเลยว่ะ……”