เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 75
สายลมยามเช้าตรู่ ขโมยความเย็นสบายชั่วครู่ของฤดูร้อนมาให้
ตอนที่หลี่จุยหย่วนยืนแปรงฟันอยู่ข้างตุ่มน้ำชั้นสอง พอดิบพอดีกับที่เห็นถันเหวินปินสวมเสื้อกล้ามกับกางเกงกีฬาขาสั้น กำลังวิ่งยกเข่าสูงลงจากลานหน้าบ้าน เพื่อเริ่มต้นการวิ่งจ็อกกิ้งยามเช้าของวันนี้
นิสัยความเคยชินนี้ ถันเหวินปินรักษามันมาได้ครึ่งปีแล้ว
มนุษย์เป็นสัตว์ที่มีศักยภาพไร้ขีดจำกัดอย่างแท้จริง
ถ้าย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีก่อน ถันเหวินปินยังเป็นไอ้หนุ่มกวนเมืองที่ขโมยเงินแม่ไปซื้อเครื่องเล่นเกม ซุกหนังสือการ์ตูนผู้ใหญ่ไว้ในตำราเรียน ซ่อนนิตยสารล่อแหลมไว้ใต้ผ้าห่ม และชอบเหน็บ บุหรี่ ไว้หลังใบหูแสร้งทำตัวเป็นผู้ใหญ่อยู่เลย
ทว่ายามนี้ เขากลับเป็นคนหนุ่มที่มีวินัยในตนเอง กลางวันขยันร่ำเรียนหนังสือ กลางคืนตั้งใจฝึกปรือวิชา และมองการวิ่งออกกำลังกายยามเช้าวันละสี่สิบนาทีเป็นเหมือนการปล่อยวางจิตใจและผ่อนคลาย
ด้วยเหตุผลทางอาการป่วย หลี่จุยหย่วนบางครั้งเวลามองดูตนเองในกระจกก็ยังเกิดความรู้สึกเคว้งคว้างเลื่อนลอยและไม่เป็นจริงอยู่บ้าง หากถันเหวินปินสามารถมองเห็นตัวเองเมื่อหนึ่งปีก่อนผ่านกระจกได้ เกรงว่าคงทำได้เพียงพูดจาแข็งกร้าวว่าไอ้หมอนี่ข้างในคงเป็นลูกนอกสมรสที่พ่อของตนทำตัวเหลวไหลทิ้งไว้ข้างนอกเมื่อครั้งยังหนุ่มกระมัง
แถมยังจะพูดเสริมอีกประโยคว่า
“ดูสารรูปบิดๆ เบี้ยวๆ แบบนี้สิ สายเลือดไม่บริสุทธิ์จริงๆ ด้วย”