เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 24
สะพานตระกูลสือตั้งอยู่ติดถนนใหญ่ เพื่อความปลอดภัย หลี่จุยหย่วนจึงยืนรออยู่ริมถนนใต้สะพาน เดี๋ยวก็ชะเง้อมองไปทางทิศใต้ดูว่ารถมาถึงหรือยัง เดี๋ยวก็หันกลับมามองดูอาฉินที่ยืนอยู่ข้างกายตน
อาฉินเห็นสายตาของหลี่จุยหย่วนคอยจับจ้องมาที่ตนเองตลอดเวลา จึงก้มหน้าถามว่า "มีอะไรอยากจะถามเหรอ"
"อาครับ หนังเมื่อคืนสนุกไหมครับ"
"อืม สนุกดี น่าเสียดายที่เธอกับอาหลีนั่งอยู่เอียงไปไกลเกินไป น่าจะมองเห็นไม่ค่อยชัด"
"ผมมองเห็นชัดครับ สนุกดีเหมือนกันครับ"
จากนั้น หลี่จุยหย่วนก็ไม่พูดอะไรอีก และไม่หันไปมองคนข้างกายอีกเลย
อาฉินยืดตัวตรง เดิมทีเขาคิดว่าเด็กชายจะถามคำถามในแง่มุมนั้นเสียอีก แต่กลับไม่มี
เด็กคนนี้ดูเหมือนจะรู้กาลเทศะอยู่เสมอ และด้วยเหตุนี้จึงทำให้ผู้คนเกิดความรู้สึกเอ็นดูชื่นชอบได้ง่าย
ทว่า เมื่อลองคิดดูอย่างละเอียดแล้ว ดูเหมือนว่าทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับความจำเป็นอันคับขัน เขาก็จะทำลายขอบเขตของกาลเทศะนั้นลงโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เหมือนอย่างเช่นครั้งก่อนและครั้งนี้