เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 23
ผู้หญิงคนก่อนหน้านี้ บัดนี้กำลังยืนอยู่ด้านในซุ้มประตูหิน ร่มในมือของเธอหายไปแล้ว สองมือประคองแจกันกระเบื้องเคลือบใบนั้นเอาไว้
และในเวลานี้ เซวียเลี่ยงเลี่ยงกลับพบด้วยความประหลาดใจว่า เมื่อมาถึงใต้ซุ้มประตูหินแห่งนี้ ไม่เพียงแต่แรงฉุดกระชากของกระแสน้ำจะอันตรธานหายไป แม้กระทั่งความรู้สึกอึดอัดทรมานจากการขาดอากาศหายใจอันน่าสะพรึงกลัวก่อนหน้านี้ก็มลายหายไปด้วย
เขารีบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ติดๆ กันทันที ทว่า ตนเองเพียงแค่ทำกิริยาท่าทางนั้นซ้ำไปซ้ำมา แต่กลับไม่ได้รับผลลัพธ์ที่ควรจะเป็น
ปากและจมูกราวกับถูกอุดตันไว้ ไม่มีอากาศบริสุทธิ์ผ่านเข้ามาเลยแม้แต่น้อย
เขาพลันตระหนักได้ สิ่งที่เปลี่ยนไปเป็นเพียงความรู้สึกของตนเอง แต่สิ่งที่ยังไม่เปลี่ยนคือความจริงตรงหน้า
เขายังคงอยู่ใต้ก้นแม่น้ำ
แต่ว่า เรื่องแบบนี้มันทำได้อย่างไรกัน
เขาว่ายน้ำเป็น ตอนเด็กๆ อยู่บ้านเกิดที่อันฮุยก็มักจะไปเล่นน้ำว่ายน้ำกับพวกเพื่อนๆ บ่อยครั้ง หลังจากเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ก็มีบ้างที่ชวนเพื่อนๆ ไปหาสระว่ายน้ำแล้วว่ายไปกลับอย่างจุใจตั้งหลายรอบ
แต่เขาไม่คิดว่าฝีมือการดำน้ำของตนเองจะเก่งกาจถึงขั้นหลุดโลกปานนี้ ดำลงมาใต้น้ำนานขนาดนี้ ขีดจำกัดของการกลั้นหายใจมันเลยผ่านมานานแล้ว