เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 12
หลี่จุยหย่วนเงยหน้าขึ้น มองดูโต๊ะหนังสือ โคมไฟตั้งโต๊ะ และ《บันทึกเรื่องประหลาดแห่งแม่น้ำทะเลสาบ》เล่มที่ห้าที่เพิ่งจะเปิดอ่านไปได้เพียงไม่กี่หน้าตรงหน้า
ใช่แล้ว เขาหลับไป แต่เขารู้ดีว่านั่นไม่ใช่ความฝัน
เขาไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมในวินาทีสุดท้าย หญิงชราถึงเลือกที่จะ "ปล่อย" เขาออกมา
เขาไม่อยากใช้คำว่า "ช่วย" เพราะคนที่ดึงเขาเข้าไปในงานวันเกิดนั้น ก็คือเธอเช่นกัน
บางที มันคงยากที่จะใช้คำว่า "ดี" หรือ "ชั่ว" อย่างเรียบง่ายมาตีตราอธิบายตัวตนของเธอ เหมือนกับที่ตัวเธอเองเกิดจากการหลอมรวมกันระหว่างศพคนกับศพแมว เดิมทีก็เป็นการสำแดงออกของความขัดแย้งอันซับซ้อนอยู่แล้ว
หลี่จุยหย่วนหลับตาลง ใช้นิ้วมือนวดคลึงขมับทั้งสองข้างช้าๆ
ตอนที่เรียนหนังสืออยู่ในเมืองหลวง เขารู้สึกเสมอว่าตนเองกำลังเดินอยู่บนถนนวันเวย์ ต่อให้กระแสรถและผู้คนจะหนาแน่นเพียงใด ขอเพียงเดินตามเส้นทางนี้ต่อไปเรื่อยๆ ก็พอแล้ว
แต่พอกลับมาบ้านเกิด เขากลับพบว่าแม้ถนนหนทางในบ้านเกิดจะแคบ มักจะมีหลุมมีบ่อ รถราและผู้คนไม่ได้มากมายอะไร แต่ถนนคันนาที่ตัดผ่านทุ่งนาไปทั่วทุกสารทิศแบบนี้ กลับมักจะทำให้เขาตกอยู่ในความสับสนในการเลือกทางเดิน
เขาเองยังสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับตัวเองนับตั้งแต่กลับมาบ้านเกิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงหลายวันที่ได้พบกับเสี่ยวหวงอิงเป็นต้นมา