กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 510 กลับบ้าน
ไต้ซือเสวียนเหนิงเห็นศิษย์ของตนมีปฏิกิริยาเรียบเฉยเช่นนี้ ก็เข้าใจในใจ
ท่านไม่ได้กล่าวคำปลอบโยนหรือชี้แนะมากนัก
ดวงตาที่หยั่งรู้โลกียังคงเปี่ยมเมตตาและโอบรับเช่นเคย เอ่ยเสียงอ่อนโยน
“ได้พบแล้วก็ดีแล้ว เหตุเกิดเหตุดับล้วนมีกำหนด ทำตามใจไปก็พอ”
เหลี่ยวจี้ขาน “อือ” หนึ่งครั้ง
ระลอกเล็ก ๆ ในใจที่เกิดจากการเอ่ยถึงพ่อแม่ ก็กลับสงบลงอย่างประหลาด
ตลอดการเดินทางที่เหลือ ไต้ซือเสวียนเหนิงไม่ถามรายละเอียดของพวกเขาบนทวีปเฉินซิงเลย
ตลอดทางราวกับไม่รู้ว่าพวกนางไปที่ใดมา
บางครั้งท่านจะสนทนาธรรมและพูดคุยกับพวกเขา