เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 347 ความรู้สึกสับสนในใจ
โหนกคิ้วสูงขับเบ้าตาให้ดูลึกล้ำ ดวงตาหงส์คู่นั้นมีหางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย วาดเป็นแนวโค้งเย้ายวนอย่างยิ่ง
ใต้สันจมูกโด่งดุจยอดเขาคือริมฝีปากบางคู่หนึ่ง รูปปากงดงาม แดงระเรื่อดุจบุปผาไห่ถังสีสดที่พลันผลิบานกลางหิมะ
มุมปากยกเป็นแนวโค้งเล็กน้อยโดยธรรมชาติ คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ชวนให้ผู้พบเห็นคิดเพ้อไปไกลโดยไร้เหตุ
สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือเรือนผมดำสนิทซึ่งยาวจรดเอวของเขา
เส้นผมหนาดกดุจแพรไหมมิได้รวบมัด เพียงปล่อยสยายอยู่เบื้องหลังอย่างสบาย ๆ
ผมบางปอยเลื่อนลงมาคลอหัวไหล่ราวกับซุกซน ยิ่งเสริมท่าทีเกียจคร้านและอิสระตามใจ
ลายมารสีแดงระหว่างคิ้วทำให้ทั่วทั้งร่างของเขาแผ่เสน่ห์เย้ายวนอันตรายถึงชีวิต
ทว่ายามนี้รอบกายเขากลับมีแสงพุทธบริสุทธิ์ชั้นหนึ่งไหลเวียนอยู่ราง ๆ มิอาจลบหลู่