เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 ควรไปที่ใด
เยว่เหนียงเป็นคนใจดี พอได้ฟังคำพูดของฉู่ต้าจ้วง น้ำตาก็แทบจะร่วง
นางออกจากบ้านทันที สั่งให้ฉู่ต้าจ้วงไปซื้อเสื้อผ้าให้เขาเสียสองชุด ให้ฉู่เจียวดูแลต้อนรับ แล้วตัวเองเข้าไปต้มน้ำร้อนในครัว
“เจ้ามีชื่อว่าอะไรหรือ” พอทุกคนออกไปหมดแล้ว ฉู่เจียวถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่านางยังไม่รู้ชื่อของคนผู้นี้เลย
เด็กหนุ่มก้มต่ำมองซาลาเปาที่ถูกกินไปครึ่งลูกในมือ ทำให้นางมองไม่ออกว่าเขามีสีหน้าอย่างไร
ฉู่เจียวรออยู่ตั้งนาน กว่าความอดทนจะใกล้หมดลงถึงได้ยินเสียงแผ่วเบาราวเสียงยุง “ข้าไม่มีชื่อ คนในหมู่บ้านเรียกข้าว่าไอ้หมา”
เรื่องเช่นนี้เป็นเรื่องปกติ พ่อแม่หลายคนมักตั้งชื่อต่ำ ๆ ให้ลูกของตน บางคนกว่าจะโตขึ้นยังไม่มีชื่อเป็นทางการสักชื่อ
แต่สถานการณ์ของคนผู้นี้เห็นได้ชัดว่าไม่เหมือนกัน
ฉู่เจียวลูบคาง “เอาเป็นว่าเจ้าใช้นามสกุลเดียวกับบ้านข้าเถิด!”
ฉู่เจียวไม่ทันสังเกตสีหน้าสลับซับซ้อนของคนตรงหน้า เด็ก ๆ ในสถานสงเคราะห์ล้วนใช้นามสกุลของแม่ผู้อำนวยการ