เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 44
ในตอนนั้นมีชายชราอีกคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ “สหาย ท่านพอจะสลับที่นั่งให้ข้าลองดูได้หรือไม่?”
หลี่เฉิงสอบถามความเห็นจากชายชราเจ้าของจุดนั้น แล้วพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้ขัดข้องอะไร จึงยิ้มกล่าวว่า “ได้สิครับ ทุกคนสามารถมาลองดูได้”
หลี่เฉิงลุกขึ้นถอยไปยืนด้านข้างพลางมองดูเหล่าชายชราเหล่านั้นด้วยรอยยิ้ม เวลาผ่านไปทีละนาที แม้จะผ่านไปครึ่งชั่วโมง หรือหนึ่งชั่วโมงเต็ม ผิวน้ำก็ยังคงนิ่งสนิทไร้การเคลื่อนไหว แม้แต่เงาปลาสักตัวก็ยังไม่เห็น!
สหายอาวุโสกลุ่มนี้ที่อยู่ตรงหน้า แต่ละคนต่างมีแววตาที่ฉายความเหนื่อยล้าออกมา!
“ดูท่าจะไม่ใช่ปัญหาที่สถานที่ หรือดวงไม่ดีแล้ว แต่มันเป็นปัญหาที่ฝีมือสินะ!” ชายชราคนหนึ่งยิ้มกล่าวกับหลี่เฉิง “สหายตัวน้อย ปลาสองตัวนี้ขายให้ข้าได้หรือไม่?”
หลี่เฉิงโบกมือปฏิเสธ “นี่เป็นปลาที่ท่านตกได้ด้วยเบ็ดของท่านเอง ผมเพียงแค่มาพักผ่อนหย่อนใจเท่านั้น ปลาสองตัวนี้ท่านเก็บไว้เถอะครับ”
สหายอาวุโสรู้สึกแปลกใจไม่น้อย “เดี๋ยวนี้ปลาไม่ได้หาง่าย ๆ นะ ทำไมเธอถึงไม่เก็บไว้กินเองสักหน่อยล่ะ?”
หลี่เฉิงส่ายหน้า “เนื้ออย่างอื่นที่บ้านผมยังมีอีกเยอะมาก กินไม่หมดหรอกครับ เอาติดมือกลับไปก็รังแต่จะทำให้เสียของ ท่านเก็บไว้เองเถอะครับ!”