เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 40
“เสาจู้เอ๋ย เจ้าคิดหรือว่าถ้ามอบทรัพย์สินทั้งหมดให้พวกเขาแล้ว พวกเขาจะดูแลเจ้าอย่างดี? เจ้าเพ้อฝันไปไกลเกินไปแล้ว!”
“คนพวกนี้ไม่ได้เป็นคนดีอะไรเลย! เรื่องอะไรที่ควรตัดขาดก็จงตัดขาดเสียเถอะ!”
“เจ้ารู้เรื่องอะไรกัน!” เสาจู้รีบโต้กลับทันที “ต่อให้ข้ามอบทรัพย์สินทั้งหมดให้พวกเขา นั่นก็เป็นความสมัครใจของข้า! เจ้าไม่เคยได้ยินคำกล่าวที่ว่า ‘หากเพื่อความรักแล้ว สองสิ่งนั้นก็ยอมทิ้งได้’ หรืออย่างไร?”
เผชิญหน้ากับเสาจู้ที่ดื้อรั้นหัวชนฝาตรงหน้า เหอต้าชิงรู้ดีว่าขืนพูดกล่อมต่อไปก็ไร้ประโยชน์! จึงฟาดฝ่ามือลงบนใบเขาอย่างไม่อ้อมค้อม “นี่ข้าทำเพื่อให้เจ้าตื่นจากความหลงผิด!” เสียงตบดังฉาดกระจายไปทั่วห้อง เสาจู้ถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ
ขณะนั้นพยาบาลคนหนึ่งเดินเข้ามา เมื่อเห็นเหอต้าชิงทำเช่นนั้นจึงรีบห้ามทันที “คุณทำอะไรที่นี่! ทำไมถึงตีคนไข้! ไม่ทราบหรือว่าสภาพจิตใจของคนไข้ไม่คงที่อย่างมาก โดยเฉพาะตอนนี้ที่อาการของเขา……”
ถูกพยาบาลตำหนิไปหนึ่งประโยค เหอต้าชิงพยักหน้าอย่างกระอักกระอ่วน “ข้ารู้ว่าผิดไปแล้ว เมื่อครู่ข้าทำไม่ถูกต้องจริง ๆ!”