เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 39
สายตาของผู้คนนับไม่ถ้วนต่างพุ่งตรงไปยังร่างของคนที่ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าในคราเดียวกัน!
อี้จงไห่ถอยกรูดไปด้านหลังสองสามก้าวโดยสัญชาตญาณ เขาจำตัวตนของคนผู้นี้ได้ในทันที—เหอต้าชิง และคนที่ยืนอยู่ข้างกายเขาก็คือเหออวี่สุ่ย!
“ฉันไม่เห็นด้วย!” เหอต้าชิงเดินตรงดิ่งเข้าไปในกลุ่มฝูงชนแล้วถลึงตามองอี้จงไห่ที่อยู่ตรงหน้าอย่างเกรี้ยวกราด
“อี้จงไห่ แกคิดจะช่วงชิงบ้านของครอบครัวฉันไปอย่างนั้นรึ? แกยังมีความเป็นคนหลงเหลืออยู่บ้างไหม?” แววตาของเหอต้าชิงเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
“แกกลับมาได้ยังไง?” อี้จงไห่ดูตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาก็พยายามประคองสติให้เยือกเย็นเข้าไว้
“ทำไมฉันจะกลับมาไม่ได้? ถ้าฉันไม่กลับมา แกจะปล่อยให้พวกแกทำร้ายลูกชายฉันจนตายอย่างนั้นรึ? ได้ยินมาว่าพวกแกไอ้พวกไร้ยางอาย คอยแต่จะวางแผนเล่นงานครอบครัวฉันอยู่ตลอดเวลา!”
เหอต้าชิงยังไม่ได้ทันวางกระเป๋าที่สะพายอยู่บนหลังลงก็นำด่าทอขึ้นมาทันทีว่า “อย่ามาพูดพล่อย ๆ ที่นี่อีกเลย ฉันดูแลแกเหมือนลูกในไส้มาโดยตลอด ไม่เชื่อแกก็ลองถามคนในเรือนดูสิ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันดูแลใส่ใจเสาจู้ขัดสนบ้างหรือไง?”