เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 30
“เหตุใดจึงบอกว่าเป็นไก่ของท่าน? ไก่ตัวนี้จะเป็นของท่านได้อย่างไร?” ปั่งเกิงลุกพรวดขึ้นอย่างกะทันหัน ถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัวสองสามก้าว
“เหตุใดถึงเป็นของข้าหรือ? นี่คือสิ่งที่ข้ามอบให้ลุงเฉา เจ้ามองไม่เห็นหรืออย่างไร? ขโมยออกมาจากบ้านคนอื่นแล้วคิดว่ามันจะอร่อยขึ้นมางั้นรึ!” หลี่เฉิงกล่าวพร้อมรอยยิ้มอย่างต่อเนื่อง ปั่งเกิงตรงหน้าเปรียบเสมือนลูกแกะที่รอวันเชือด ทำให้เขาอดรู้สึกไม่ได้ว่าแผนการในครั้งนี้เห็นผลเร็วเกินคาด!
หลี่เฉิงจดจำลักษณะนิสัยของแต่ละคนในเรือนสี่ประสานได้ขึ้นใจมานานแล้ว การใช้จุดอ่อนของคนเหล่านี้มาแก้ไขปัญหานับว่าเป็นเรื่องง่ายดายเสียยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ
“ขะ...ข้าไม่เข้าใจว่าท่านกำลังพูดเรื่องอะไร!” ปั่งเกิงยังคงแก้ต่างอย่างหัวชนฝา
เมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้น หลี่เฉิงจึงเดินเข้าไปสยบปั่งเกิงโดยไม่ลังเล จากนั้นใช้เชือกมัดมือทั้งสองข้างของเขาเอาไว้ แล้วหิ้วเขาไปวางบนเบาะหลังรถจักรยาน จากนั้นเขาก็เก็บกระดูกไก่เหล่านั้นทั้งหมดวางไว้ข้างตัวปั่งเกิง ไม่ว่าปั่งเกิงจะดิ้นรนอย่างไรก็ไร้ผล
ในขณะนั้น ลุงเฉาที่เพิ่งจะก้าวเท้าออกจากบ้านก็พลันได้ยินหลี่เฉิงตะโกนเรียก: “ลุงเฉา พวกท่านกำลังตามหาเจ้าตัวแสบนี่อยู่ใช่หรือไม่!”
หลี่เฉิงปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนโดยมือข้างหนึ่งหิ้วปั่งเกิงเอาไว้ ทุกคนที่พบเห็นต่างตกตะลึง หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เจี่ยจางซื่อและคนอื่น ๆ ก็รีบวิ่งเข้ามาโวยวาย: “หลี่เฉิง เจ้าคนสารเลว! จับหลานชายข้าทำไม? ปล่อยเขาลงเดี๋ยวนี้!”