ตอนที่ 46 ยิ่งเหมือนอันธพาล

น้ำเสียงของนางอ่อนหวาน ปลายเสียงยามพูดเชิดขึ้นเล็กน้อย ราวกับแมวที่มีตะขอเกี่ยว ทำเอาหัวใจของคนฟังรู้สึกคันยุบยิบ

กู้ฉางหยวนต้านทานไม่ไหว จึงทิ้งท้ายเพียงประโยคให้นางพักผ่อนให้ดี แล้วหันหลังหนีไปอย่างลนลาน

ซูเฉียวมองประตูที่ปิดดังปังอย่างงุนงง นางควรเริ่มทบทวนการกระทำของตัวเองได้แล้วหรือเปล่า? ไม่อย่างนั้นตัวนางคงยิ่งเหมือนอันธพาลเข้าไปทุกที…

จิ๊ ยุ่งยากจริง ๆ!

นางงีบอยู่บนเก้าอี้ครู่หนึ่ง ฟ้าก็สว่างแล้ว

แต่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว การงีบหลับครู่หนึ่งกับการไม่ได้นอนหนึ่งราตรีย่อมแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด เห็นไหมล่ะ ซูเฉียวพอได้นอนแล้วก็รู้สึกว่าจิตวิญญาณสดชื่นขึ้นมา ร่างกายเองก็ฟื้นคืนพลังเต็มเปี่ยม

นางล้างหน้าแปรงฟันอย่างง่าย ๆ แล้วเปิดประตูออกไป ด้านนอกจัดการมัดซ่งเหวินเฉียงที่ต้องส่งไปโรงพยาบาลอำเภอเรียบร้อยแล้ว